وبلاگ "برای تو" و جیران نازنین

مدت هاست که ننوشته ام و از زیر مونولوگ خاموش م با خودم در رفته ام. از ترس انتخاب روزها را میگذارنم و میگذرم. اما اینطور نماند. وبلاگ جیران را دیدم. حرف های آشنا ، از جنس خودم. هدفهایم ، ارزش ها ، رویاها و برنامه ام برای ادامه ی راه به یادم آمد. دیدم آرام آرام کج شده ام ، بیراهه رفته ام. یادم رفته ست چه می خواهم و شادی ام کجاست. جیران تکانم داد. دوباره دیدم. دیدم که زیر یوغ هرگز شاد نخواهم بود ، خواه تاج خار به سرم باشد و یا تاج طلا. دیدم که جامه ی کهنه ی سنت که دارم خودم را قانع میکنم بپوشم چه نخ نما و بویناک است ، با شنل و یوفوریا و وانیل نمیتوانم از بویش فرار کنم.
دیدم که شاد نخواهم بود اگر بمانم.
دیدم که اگر آقای دانشمند هم روی زانو و انگشتر الماس به دست خواهان من باشد باز هم حاضر نیستم وجود انسانی ام را با صد امضا به او و هیولای قانون بفروشم و برای همیشه هویت و حرمتم را ببازم.

دیدم صورت زشت ده سال آینده ای را که در اینجا بگذرد.

دیدم بندهایی را که دورم محکم تر خواهند شد، پاهایم را که هر چه تندتر بدوند انگار بیشتر جا میمانم.

و بعد این پست لاله.
باید رفت.
مهم نیست تعداد کلاس های این ترم و آن ترم. مهم نیست ارزش یابی و چارت محبوبیت من به عنوان مدرس. مهم نیست زیر ابرو و لباس و شمع محفل بودن.
مهم من هستم.
همین منی که دیگران فکر میکنند نیاز به سوهان کشی دارد چون اندازه ی قالب های محبوب روزگار نیست. همین منی که سال هاست عهد بسته ام به جای بهتری راهبرش شوم. جایی بهتر با مقیاس سلیقه و خواست خودم. حتی اگر در نگاه دیگران دیوانگی باشد.