گرگ

فریدون مشیری شعری دارد در باب گرگ درون هر کس ، که چطور هماره با سرشت نیک بشر در مبارزه ست و اگر در جوانی و سر وقت زمینش نزنیم اختیارمان را به دست می گیرد ، ستمکار و طماع و درنده خوست ، هر کجا ظلمی باشد بی شک دست گرگ دورن کسی در کار است ( عجیب یاد جمله ی "زن رفیق شیطونه" می افتم ، نمی دانم چرا) . گاهی گرگ ها عنان آدم ها را چنان از کفشان خارج می کنند که آدم ها تحت فرمان گرگ های درون دسته جمعی به شکار می روند و در میان دوستانی که همه از قوم ظالمین اند ، حتما گرگ های درونشان دست بند دوستی برای هم بافته اند و الخ.
من هیچ وقت فریدون مشیری رو دوست نداشتم. اکراه و مساله ی شخصی در میان نیست ها ، شاید به حکم تفاوت سلیقه آدمها با هم ، یا نگاه متفاوت به کلمه ها. در ضمیر من ؛ گرگ سربلند و آزاد و باشکوه است. چیزی شبیه سرو شعرهای حافظ. اولین گرگی که شناختم ؛ شخصیتی در کتاب "رویای ماده گرگ" بود نوشته ی "چنگیز آیماتف". اَکبره ماده گرگی بود که توله هایش در رگبار مسلسلی مردند که از هلیکوپتر شکارچیان به قصد شکار گله ی بزرگی از آهو شلیک می شد. صید و صیاد هر دو قربانی طمع بشری شدند که گله های گاو و گوسفند سیرش نمی کنند ، گوشت می خواهد و به هر قیمتی ، حتی اگر در عرض چند دقیقه گله ی بزرگی از آهوان خرد و کلان درو شوند و در میان آنها توله های نوجوانی که برای اولین بار به تماشای شکار آمدند. گمانم اگر فریدون مشیری هم می خواست تعیین کند در این داستان چه کسی گرگ است و چه کسی بشر ، باید شعرش را حسابی عوض می کرد.
بعد هم گرگ بیابان هرمان هسه بود ، بی هیچ گرگ حقیقی در میان. سر جمع جز تعدای کلیشه ی نخ نمای تلویزیونی ، چیز منفی از جماعت گرگ ها در ذهن ندارم ، هر چه هست زیبایی ست و غرور.
خواب آلودم. بقیه ، برای بعد.